Και εγώ πέναλτι θα έδινα…

Δεν ξέρω αν καταλάβατε τι έγινε χθες, δεν ξέρω καν, πόσοι είδατε το ματς, όσοι πάντως το είδαμε γίναμε μάρτυρες σε μια από τις μεγαλύτερες ανατροπές στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Έτρεμα για 20 λεπτά, δεν μπορούσα να το πιστέψω. Δεν είμαι Μπαρτσελόνα(ίσως χθες έγινα λίγο), δεν είμαι τίποτα, αλλά χθες είδα ένα παιχνίδι που λογικά δεν θα ξεχάσω ποτέ. Ναι δεν ήταν πέναλτι , αλλά γιατί τόσος ντόρος… ποδόσφαιρο είναι, ήταν 3-1 στο 88’, δεν προλαβαίνεις, απλά δεν γίνεται. Έγινε όμως και πιθανός θα το διηγούμαστε στα παιδιά μας.

 

Το πίστευα ότι θα το παλέψει(το έγραψα και στον χθεσινό τίτλο), ότι θα το φέρει στο νήμα, αλλά δεν πίστεψα ότι θα το γυρίσει. Την υποτίμησα και με διέψευσε. Πίστευα ότι πλέον μόνο η Μπάγερν μπορεί να κάνει τέτοια ανατροπή. Αλλά μπορεί ακόμα και η Μπαρτσελόνα. Σίγουρα οι «μπλαουγκράνα» χθες κέρδισαν και άλλους φίλους, μπορεί το πέναλτι να μην έγινε ποτέ, αλλά δεν το παράτησε ποτέ και πάλεψε μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Ήταν και ένα μάθημα ζωής, διεκδικούμε μέχρι τέλος, τις όποιες λιγοστές ελπίδες έχουμε. Ποτέ δεν ξέρεις… Όλα γυρίζουν απλά πρέπει να το πιστέψεις!

 

Για όλα αυτά λοιπόν, για την ιστορία που γράφτηκε χθες και εγώ πέναλτι θα έδινα…

Ξανά και ξανά: